facebook

144 tysiące opieczętowanych

Smok barwy ognia, mający siedem głów i dziesięć rogów – a na głowach jego siedem diademów – i ogon jego zmiata trzecią część gwiazd nieba”(Ap 12,3-4); Niewiasta z wieńcem dwunastu gwiazd (Ap 12, 1); sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych, opis dwunastu warstw fundamentu Świętego Miasta Jeruzalem (Ap 21, 9n).

W uroczystość Wszystkich Świętych usłyszymy w czasie liturgii tekst Apokalipsy św. Jana Apostoła, w którym ukazany nam jest obraz świata w spotkaniu wszystkich pokoleń i narodów. Święty Jan zaczyna prezentację świata od wizji Aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu. Ale wyjęci spod tego niebezpieczeństwa są ci, którzy zostali opieczętowani na czołach jako sługi Boga naszego.
Było ich 144 tysiące ze wszystkich pokoleń synów Izraela. Wydawałoby się, że taka prezentacja podzieli świat na elitarne środowisko objęte szczególnym
przywilejem, a reszta świata będzie zagrożona przez Aniołów, którym dano moc wyrządzania szkody. Tak jest i do dzisiaj. W różnych stronach świata próbuje
się podzielić ludzi na tych przeznaczonych do szczęścia, uprzywilejowanych, i na rzeszę, wręcz masę skazaną na wykorzystanie i cierpienie. Janowy tekst kontynuuje dalszą część opowieści, przełamując tę skłonność do podziału społeczeństw na „my” i „wy”, popierani i potępiani. Mówi, że ujrzał on także „wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć z każdego narodu, z wszystkich pokoleń ludów i języków” (por. Ap 2,7-14). Zbawienie jest darem przyniesionym
przez Chrystusa dla wszystkich mieszkańców ziemi. Stąd też zrozumiałe jest nasze wołanie w Jubileuszowym Akcie Przyjęcia Jezusa Chrystusa na Króla i Pana, wołanie o powszechne objęcie królewskim władaniem wszystkich wymiarów naszego życia, naszych serc, rodzin, naszych parafii, szkół, środków społecznych
komunikacji, urzędów, miejsc pracy, miast, wiosek, wręcz całego Narodu i państwa polskiego. Powszechność jest prawdziwym obrazem świata. Odzywają się ciągle głosy na temat autonomii sfery życia świeckiego i ścisłego ograniczenia aktów religijnych do prywatnej przestrzeni niektórych obywateli. Głosy te o ile
mogłyby zaaprobować władanie Chrystusa Króla nad sercami, rodzinami, parafiami rozumianymi jako ograniczone przestrzennie i opisane indywidualnie
reprezentacje ludzi wierzących, o tyle zgłaszają sprzeciw wobec obecności Bożego ładu w szkołach, mediach, urzędach, zakładach pracy; wręcz całe terytorium
kraju nie mogłoby mieć prawa do oznaczenia symbolami wiary chociażby z tego tytułu, że niektórzy mieszkańcy do wiary się nie przyznają. Powtarzamy
często podział na sacrum i profanum; świeckość życia publicznego ciągle jest bardzo mocno podkreślanym punktem odniesienia w organizowaniu życia społecznego.
A przecież ten podział życia przeczy oczywistej prawdzie, która określa nas jako istotę duchowo-cielesną, która opisuje relacje rodzinne, społeczne na wszystkich poziomach od organizacji życia w wymiarze materialnym do zwornika, który stanowią wartości moralne i duchowe. Ta oczywistość prawdy o jedności naszej natury potwierdzona jest dramatycznie negatywnymi próbami wspomnianego wyżej rozdwojenia. Kłamliwy podział na życie świeckie i duchowe owocuje
rozdwojeniem świadomości, wręcz dramatem rozbicia osoby, a w tym środowisku mają źródło kolejne pokolenia zbrodniarzy i przestępców. Tym bardziej musimy się przygotować z pełną świadomością do wołania:

Króluj nam, Chryste, w naszych sercach, rodzinach, parafiach, szkołach i uczelniach, urzędach, miejscach pracy, miastach i wioskach… A to wołanie ożywi nasz wysiłek, ażeby pokolenie zintegrowanych wewnętrznie osób stało się również nowym pokoleniem bohaterów, ludzi sumienia i świętych. Z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów  i języków.

źródło: Nasz Dziennik, Poniedziałek-Wtorek, 31 X – 1 XI 2016, KS. BP STANISŁAW STEFANEK, TChr

Znaczenie liczb/cyfr w Biblii.

„JEDEN”- oznacza absolutną jedyność i niepodzielność. Jako taka ta cyfra przysługuje wyłącznie Bogu oraz wszystkiemu, co z Boga wychodzi, co jest Jego wyjątkowym darem dla człowieka.

„CZTERY” – jest najbardziej „ziemską” liczbą. Wynika to z naszej naturalnej obserwacji (cztery kierunki świata, cztery pory roku) i w Biblii również odnosi się często do tego, co doczesne. W ogrodzie Eden mają swoje źródło cztery najważniejsze rzeki świata (Rdz 2,10). W wizjach prorockich sygnalizuje pochodzenie doczesne (Dn 7). Łazarz leżał w grobie również cztery dni (J 11,39).

 

 

Drukuj

You may also like...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *